جان ِ من سنگدلی،دل به تو دادن،غلط است بر سر ِ راه ِ تو چون خاک فتادن غلط است
چشم ِ امید به روی ِ تو گشادن ، غلط است روی ِ پر گرد به راه ِ تو نهادن غلط است
رفتن اولاست ز ِ کوی تو ، ستادن غلط است جان ِ شیرین به تمنای ِ تو دادن غلط است
تو نه آنی که غم ِ عاشق ِ زارت باشد
چون شود خاک ، بر آن خاک گذ ارت باشد
مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست عاشق ِ بی سر و سامانم و تدبیری نیست
از غمت سر به گریبانم وتدبیری نیست خون ِ دل رفته به دامانم و تدبیری نیست
از جفای ِ تو بدین سانم و تدبیری نیست چون توان کرد؟پشیمانم و تدبیری نیست
شرح ِ درماندگی ِ خود به که تقریر کنم؟
عاجزم ؛ چاره ی من چیست؟چه تدبیر کنم؟
نخل ِ نوخیز ِ گلستان ِ جهان بسیارست گل ِ این باغ بسی؛ سرو ِ روان بسیار است
جان من همچو تو غارتگرجان بسیار است ترک ِ زرین کمر ِ موی میان بسیار است
با لب ِ همچو شکر تنگ دهان بسیار است نه که غیر از تو جوان نیست جوان بسیار است
دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند
قصد ِ آزردن ِ یاران ِ موافق نکند
مدتی شد که در آزارم ومیدانی تو به کمند ِ تو گرفتارم ومیدانی تو
از غم ِعشق ِ تو بیمارم ومیدانی تو داغ ِ عشق ِ تو به جان دارم و میدانی تو
خون ِ دل از مژه می بارم ومیدانی تو از برای ِ تو چنین زارم و میدانی تو
از زبان ِ تو حدیثی نشنودم هرگز
از تو شرمنده ی ِ یک حرف نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت
گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت نکنم بار ِ دگر ؛ یاد ِ قد ِ دلجویت
دیده پوشم ز ِ تماشای ِ رخ ِ نیکویت سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت
بشِنو پند و مکن قصد ِ دل آزرده ی ِ خویش
ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی ِ خویش
چند صبح آیم و از خاک ِ درت شام روم از سر ِ کوی ِ تو خودکام به نا کام روم
صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم از پی ات آیم وبا من نشوی رام، روم
دوردور از تو من ِ تیره سرانجام روم نبُوَد زهره که همراه ِ تو یک گام رَوَم
کس چرا اینهمه سنگین دل و بد خو باشد؟
جان ِ من این روشی نیست که نیکو باشد
از چه با من نشوی یارچه می پرهیزی؟ یار شو با من ِ بیمار، چه می پرهیزی؟
چیست مانع ز ِ من ِ زار چه می پرهیزی؟ بگشا لعل ِ شکر بار، چه می پرهیزی؟
حرف زن ای بت خونخوار، چه می پرهیزی؟ نه حدیثی کنی اظهار ؛ چه می پرهیزی؟
که تو را گفت به ارباب ِ وفا حرف مزن؟
چین به ابرو زن و یکبار به ما حرف مزن؟
درد ِ من کشته ی ِ شمشیر ِ بلا می داند سوز ِ من سوخته ی ِ داغ ِ جفا می داند
مَسکنَم ؛ ساکن ِ صحرای ِ فنا می داند همه کس حال ِ من ِ بی سر و پا می داند
پاکبازم همه کس طور ِ مرا می داند عاشقی همچو منت نیست،خدا می داند
چاره ی ِ من کن و مگذار که بیچاره شوم
سر ِ خود گیرم و از کوی ِ تو آواره شوم
از سرکوی تو با دیده ی ِ تر خواهم رفت چهره آلوده به خوناب ِ جگر خواهم رفت
تا نظر میکنی از پیش ِ نظر خواهم رفت گر نرفتم ز ِ درت شام ،سحر خواهم رفت
نه که این بار چو هر بار ِ دگر خواهم رفت نیست باز آمدنم باز ، اگر خواهم رفت
از جفای ِ تو من ِ زار چو رفتم ، رفتم
لطف کن لطف که این بار چو رفتم ، رفتم
چند در کوی ِتو با خاک برابر باشم؟ چند پامال ِ جفای ِ تو ستمگر باشم؟
چند پیش ِ تو به قدر ؛ از همه کمتر باشم؟ از تو چند ای بت ِ بد کیش مکدّر باشم؟
میروم تا به سجود ِ بت ِ دیگر باشم باز اگر سجده کنم پیش ِ تو،کافر باشم
خود بگو؟از تو کشم ناز وتغافل تا کی ؟
طاقتم نیست ؛ از این بیش تحمل تا کی ؟
سبزه تر، دامن ِ نسرین ِ تو را بنده شوم چین بر ابرو زدن و کین تو را بنده شوم
الله الله ز ِ که این قاعده آموخته ای؟ کیست استاد ِ تو؟اینها ز ِ که آموخته ای؟
این همه جور که من از پی ِ هم می بینم دیگران راحت و من اینهمه غم می بینم
خرده بر حرف ِ درشت ِ من ِ آزرده مگیر
حرف ِ آزرده درشتانه بُوَد خرده مگیر
آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم از تو قطع ِ طمع ِ لطف و عنایت نکنم
پیش ِ مردم ز ِ جفای ِ تو حکایت نکنم همه جا قصه ی ِ درد ِ تو روایت نکنم
دیگر این قصه ی ِ بی حدّ و نهایت نکنم خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم
خوش کنی خاطر ِ وحشی به نگاهی ،سهلست
سوی ِ تو گوشه ی چشمی ز ِ تو گاهی سهلست.
وحشی بافقی
نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم دی 1384ساعت توسط سارا و خواهر سارا
|